Na ruim 70 jaar mogen ze weer praten

Na ruim 70 jaar mogen ze weer praten

veteranen

Van links naar rechts: Joe Cattini, Ken Thijs en Bill Pendall

Veteraan zijn in de oorlog is al een taak op zich, laat staan als je bij thuiskomst er niet over mag praten. Dit gebeurde bij de Engelse veteranen Joe Cattini, Bill Pendall en Ken Thijs. Zij maakten D-day mee en vochten voor onze vrijheid, maar zodra ze thuis kwamen mocht er niet over gepraat worden.

“War is not a pleasant thing” is het eerste wat Joe Cattini zegt wanneer hij voor een Nederlandse klas staat te vertellen over de oorlog. Vol met passie en een traan vertelt hij, samen met Bill en Ken, over zijn tijd in de Tweede Wereldoorlog. Deze drie heren hebben namelijk met hun troepen Eindhoven bevrijdt op 18 september 1945.

In Engeland wordt er nooit gepraat over de oorlog, simpelweg, omdat Engeland nooit bezet is. Zo vertelde Joe dat je na de oorlog geen werk kreeg, zodra je ook maar over de oorlog begon. Ze hebben dus ruim 70 jaar hun mond moeten houden. Nu proberen ze elk jaar naar Eindhoven te komen om hun belevingen over te brengen naar de nieuwe generatie. Dit is een soort verplichting die ze zichzelf opgelegd hebben om ervoor te zorgen dat de volgende generatie door heeft dat een oorlog helemaal niet fijn is.

Veteranen vertellen hun verhaal voor de klas

De oorlog meemaken is al heel moeilijk, laat staan er daarna ruim 70 jaar niet over mogen praten. Dit was het geval bij Joe Cattini, Bill Pendall en Ken Thijs. Deze mannen hebben op 18 september 1945 Eindhoven bevrijdt. Drie jaar geleden zijn ze voor het eerst weer naar Eindhoven gegaan. Sinds drie jaar ‘mogen’ ze er ook weer over praten.

Het 18 september comité zorgt ervoor dat deze mannen elk jaar naar Eindhoven komen. Ze maken elk jaar weer een heel programma zodat de mannen, in de week dat ze in Eindhoven zijn, zoveel mogelijk mee kunnen maken. Echter is er wel een klein dingetje waar het comité rekening mee moet houden; de mannen moeten zoveel mogelijk middelbare scholen bezoeken. Dit is een eis van de veteranen zelf. Ze willen namelijk hun verhaal doorvertellen aan de nieuwe generatie, in de hoop dat deze niet dezelfde fout zullen maken als die in 1940.

De mannen doen hun verhaal bij verschillende scholen en zo komen er verhalen naar voren die nog nooit verteld zijn. Een voorbeeld hiervan is Bergen-Belsen. Dit was een van de grootste vernietigingskampen in Duitsland. “You can smell the camp from miles away” vertelde Joe ineens vanuit het niets. Hij heeft het moeilijk met dit onderwerp, omdat hij, wanneer hij het hierover heeft, terug denkt aan de mensen die hij daar zag staan; vel op bot en meer dood dan levend. Het is dan ook verwonderlijk dat hij het hierover heeft tijdens een gastles op een middelbare school.

Bill, die in de verkenningsgroep zat, zegt altijd dat hij nooit soldaat is geweest. “I was like you boys here, I was just a civilian, the uniform made me a soldier but I’ve never been one” zegt hij dan terwijl hij naar een jongen in het publiek wijst. Hij heeft ook best wel veel geluk gehad, zo is hij maar één keer gewond geraakt. Dit kwam door een Amerikaanse soldaat die dacht dat hij een Duitser was. Zelf heeft hij nooit op mensen geschoten, “I’ve never shot men, I’ve shot on the uniform he was wearing”.

Een paar bijzondere mannen die een hoop hebben meegemaakt, meer dan dat wij ooit kunnen voorstellen.

Dit artikel is geschreven door Noortje van Its a Nory Story. Bedankt Noortje, echt een prachtig verhaal. 

1 gedachte over “Na ruim 70 jaar mogen ze weer praten

  1. Wat een mooi verhaal dat je hebt geschreven, zeg, kippenvel! Dit zijn zeker Engelsen die Nederland bevrijd hebben in WOII. Mijn oma is ook altijd blijven praten over een Engelse soldaat, die bij haar in huis werd ondergebracht tijdens de bevrijding, in Nijmegen. Hij had een dochtertje, ongeveer even oud als haar dochter (mijn moeder). Wij zijn later nog naar Ponypark Slagharen geweest met het ‘dochtertje’ dat inmiddels drie kinderen had! Mr. Shepherd, zo heette hij :-).

Een reactie plaatsen